Menu

Epifanie

epifanieEpifanie – wat is dat eigenlijk? Met allerlei begrippen rond het kerkelijk jaar kunnen we wel uit de voeten, maar Epifanie blijft nog vreemd. Het gaat over de tijd na Kerst, maar waarom heet dat vreemde woord epifanie? De Bijbel geeft een prachtige omschrijving van dat waar het om gaat:

Gods genade is openbaar geworden tot redding van alle mensen.
(Titus 2,11)

Letterlijk betekent epifanie: verschijning, openbaar worden. Het gaat dan niet om de verschijning van Gods genade als pasgeboren kind in een voerbak, maar als handelende Zoon van God.

Het symbool van Epifanie is de morgenster (vergelijk Openbaring 22,16). Verschillende bijbelse verhalen geven gestalte aan Epifanie. Allereerst die over de magiërs van ver buiten Israëls grenzen. Verder de geschiedenis van de doop van Jezus, waarbij hij in het openbaar en van hogerhand wordt aangewezen als Zoon van God (Matteüs 3,17). En de beschrijving van de bruiloft in Kana, Jezus’ eerste wonderteken, waarmee hij zijn grootheid toonde (Johannes 2,11).

Epifanie: De Zoon van God is verschenen, hij openbaart wie hij is en waartoe hij is gekomen, hij is het licht voor alle volken. Daarom hoort ook Simeon erbij, met zijn stralende woorden over het licht dat geopenbaard wordt aan de heidenen.

Er is een prachtig oudchristelijke lied voor deze tijd van het liturgisch jaar:

Van ‘t vroeglicht van de dageraad
tot waar de zon weer ondergaat
zingt elk de koning Christus eer,
het kind der maagd is onze Heer.

…en wat daar verder volgt in Liedboek 516 (of LvK 156 – in het nieuwe liedboek couplet 1, 6, 8, 10 en 11).

Zie ook de pagina Epifanie op de site van het Steunpunt.

steunpunt Liturgie

Over de auteur