Menu

De Gereformeerde Kerken heten gereformeerd, omdat ze het stempel willen dragen van de Reformatie uit de zestiende eeuw. Dat was een omvangrijke beweging in de West-Europese kerken die aandrong op herstel en verbetering van de toenmalige Rooms-Katholieke Kerk. Aan die beweging zijn vooral de namen van Maarten Luther (1483-1546), Hyldrich Zwingli (1484-1531) en Johannes Calvijn (1509-1564) verbonden.

Terug naar de bronnen
De Reformatie wilde ‘terug naar de bronnen’ van de kerk: de Bijbel en de belijdenissen van de oude kerk. Het ging er vooral om dat wat God in de Bijbel zegt, maatgevend zou zijn voor het persoonlijk, kerkelijk en maatschappelijk leven.

Belijdenissen
Toen voor de reformatorische beweging binnen de Rooms-Katholieke Kerk geen plaats bleek, ontstonden verschillende regionale protestantse kerken. Wat zij op grond van de Bijbel geloofden en elkaar te vertellen hadden, werd opgeschreven in diverse belijdenisgeschriften. Op basis van dergelijke geschriften verbonden de kerken zich vervolgens aan elkaar.

Samenbinding
In Nederland ontstond zo een verband van Gereformeerde Kerken op basis van de Nederlandse Geloofsbelijdenis (1561), de Heidelbergse Catechismus (1563) en, iets later, de Dordtse Leerregels (uitspraken van de Synode van Dordrecht, gehouden in 1618-1619). Deze drie vormen samen de zogeheten drie formulieren van eenheid. Het zijn belijdenissen die vooral inzichten van Johannes Calvijn weerspiegelen.

Verbondenheid
Wat in deze drie formulieren van eenheid staat, bindt tot op vandaag de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt samen. Wat er ook méér te vertellen is op grond van de Bijbel, dit moet in ieder geval ook verteld worden. Daarom hebben we afgesproken dat niemand namens de kerken iets mag zeggen dat met deze drie belijdenissen in strijd komt.