Gereformeerde Kerken vrijgemaakt

Gereformeerde Kerken vrijgemaakt

Kerkelijke eenheid: liefst vóór 2016

Kerkelijke eenheid: liefst vóór 2016 uit liefde voor Christus

ds. Henk Hoksbergen (predikant GKv Spakenburg-Zuid)

Is het tijd om concreet te gaan werken aan hereniging van de beide kerken die uit de Vrijmaking zijn voortgekomen, namelijk de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) en de Nederlands Gereformeerde Kerken? Ds. Mudde en ds. Wilschut hebben daar vanuit verschillende invalshoeken een paar pittige bijdragen aan geleverd. Naar mijn overtuiging is het belangrijkste in deze discussie ongenoemd gebleven.

In de samenvatting van Mudde’s artikel (ND 29 april), werd de grootste drijfveer van de schrijver niet genoemd. Die werd ook niet aangehaald door ds. Wilschut, waardoor de discussie iets oppervlakkigs dreigt te krijgen. Ds. Mudde schrijft namelijk: ,,Het verenigen van onze beide kerkverbanden is vooral een blijk van liefde en genegenheid jegens Christus, die zijn lichaam en bloed gaf om eens een veel hogere en dikkere tussenmuur af te breken.” De vraag is niet allereerst: kúnnen wij wel één worden? Maar: mogen wij gescheiden blijven? Dát is de vraag, omdat heel de Schrift dringend oproept tot eenheid van allen die Christus willen volgen en de Here willen dienen in de eenheid van het ware geloof. In Psalm 133, Johannes 17, 1 Korintiërs 12, Efeziërs 4 en andere Schriftplaatsen komt die eis van de eenheid naar ons toe. En daarom zegt Mudde terecht: uit liefde voor onze Heiland dienen wij elkaar te zoeken.
Kunnen er dan nooit kerkscheidende verschillen zijn? Natuurlijk wel. Wie de Heiland verloochent, bij voorbeeld door zijn zoendood en opstanding te ontkennen, is geen broeder in de Heer. Maar dat is volstrekt niet aan de orde in de verhouding tussen GKV en NGK.
Het is zelfs de vraag of je zozeer kunt spreken over verschillen tussen GKV en NGK. Want de verschillen bínnen de GKV en bínnen de NGK zijn zeker even groot als die tússen GKV en NGK. Daarin heeft ds. Wilschut beslist een punt: de beide kerken zijn sterk op elkaar gaan lijken. Zeker, omdat de GKV zijn veranderd en óók omdat de NGK Schriftgetrouw zijn gebleven en zich meer dan voorheen bewust zijn van het belang van het kerkverband.
Dat laatste komt sterk tot uitdrukking in het artikel van ds. Mudde. Het independentisme, wat vroeger als sterk verwijt in de richting van de NGK klonk, is volstrekt niet meer aan de orde. Waar het gaat om de verhouding kerkverband-plaatselijke kerk, lijken de GKV en NGK vandaag als twee druppels water op elkaar.

En de binding aan de belijdenis? Ds. Wilschut noemt het onderwerp een paar keer, maar werkt het niet uit. Op dat punt zie ik momenteel geen verschil tussen GKV en NGK. Binnen de GKV wordt net zo vrijelijk in kritisch zin over formuleringen van de belijdenis geschreven en gesproken als in de NGK gebeurde en gebeurt. Is dat erg? Natuurlijk niet. De belijdenisgeschriften zijn een woord gesproken op hun tijd (B. Kamphuis). Dat betekent, dat zo’n woord vandaag nog volop betekenis kan hebben, maar dat de formulering vandaag een heel andere kan zijn. Maar wel: in gehoorzaamheid aan de Schrift. Daarover verschillen wij als GKV’ers en NGK’ers niet van mening.

En de vrouw in het ambt? Daarover was in de NGK discussie gaande en daarover begint de discussie binnen de GKV op gang te komen. Onderzoek van vrijgemaakte deputaten wijst uit, dat dit onderwerp binnen de GKV door velen niet als kerkscheidend wordt gezien. Een grote meerderheid van de vrijgemaakte kerkleden voelt zich niet minder op zijn plaats in de kerk wanneer de vrouw in het ambt van ouderling wordt toegelaten en dat geldt bijvoorbeeld ook voor een derde deel van de predikanten (deputatenrapport aan de GS van Zwolle-2008, blz. 126). De NGK hebben hierover diepgaand studie gemaakt en kwamen tot de conclusie dat de toelating van de vrouw tot de ambten niet in strijd is met de Schrift. Van vrijgemaakt-gereformeerde zijde zijn hierbij kritische kanttekeningen gemaakt. Maar de studie van de NGK kan beslist niet als Schriftkritisch afgewezen worden. Integendeel, ze zet aan tot diep nadenken.
Als mijn broeders en zusters van de NGK bij mij om de hoek Avondmaal vieren, word ik geacht daaraan niet deel te nemen. En omgekeerd is het hetzelfde. Ik vind dat niet meer te verdragen. Want hoe moet dat straks? Als wij samen zitten aan die ene tafel, op de bruiloft van het lam?

Van harte sluit ik me aan bij de oproep van mijn broeder Jan Mudde om in 2016 tot kerkelijke eenheid te komen. Ik heb maar één kanttekening: liefst nog eerder. Hoeveel tijd zal God nog geven? Tot die grote dag, dat Christus terugkomt op de wolken van de hemel en ons allen roept voor zijn troon?

Ds. H. Hoksbergen is predikant van de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt) van Spakenburg-Zuid en ex-voorzitter van het Deputaatschap Kerkelijke Eenheid