Menu

In de kerkdienst op de zondagmiddag heeft de geloofsbelijdenis een plaats in de liturgie. Meestal wordt de Apostolische Geloofsbelijdenis voorgelezen of door de gemeente gezongen. Afwisseling is mogelijk. Regelmatig wordt ook gekozen voor de Geloofsbelijdenis van Nicea of een artikel van de Nederlandse Geloofsbelijdenis. De huidige teksten van geloofsbelijdenissen zijn vastgesteld door de Generale Synode Heemse 1984-1985.

De Apostolische Geloofsbelijdenis
De Apostolische Geloofsbelijdenis is in een iets kortere vorm waarschijnlijk in de tweede eeuw ontstaan in Rome. De artikelen waren bedoeld als belijdenis die de (in die tijd meestal volwassen) dopeling aflegde vóór de doop. De tekst zoals we die nu gebruiken komt al voor in een geschrift uit het begin van de achtste eeuw. Deze belijdenis heet Apostolische Geloofsbelijdenis (of: het Apostolicum), omdat verhalen uit de christelijke traditie beweren dat hij door de twaalf apostelen van Jezus geschreven is (ieder één artikel). In ieder geval proeven we er het geloof van de apostelen in.

De Geloofsbelijdenis van Nicea
De Geloofsbelijdenis van Nicea is de klassieke oud-kerkelijke belijdenis. Zij is op naam gesteld van het Concilie (kerkvergadering) dat in 325 in Nicea (in het huidige Turkije) gehouden is. De tekst is vastgesteld op het Concilie van Constantinopel (Istanbul) in 381. Door de uitspraken van het Concilie van Chalcedon (tegenover Istanbul) in 451 heeft deze belijdenis algemene erkenning gevonden. Het is de enige belijdenis die in de kerk over de hele wereld beleden wordt.

De Geloofsbelijdenis van Athanasius
De Geloofsbelijdenis van Athanasius is wellicht in de tweede helft van de vijfde eeuw ontstaan in Spanje of Zuid-Frankrijk. Het is een typisch dogmatische belijdenis, die in stevige bewoordingen positie kiest in een aantal destijds verhitte discussies over de godheid van Christus. Zij is op naam gesteld van Athanasius (295-373), een voorman uit de oude kerk die zich sterk heeft ingezet voor het hier beleden geloof.