Menu

Verslag Bidstond Synode

“Als je je verdiept in de onderwerpen van de synode dan denk je: nou, de hulp van God is hard nodig!” zei een bezoeker voorafgaand aan de bidstond. En daarom begon ds. van Leeuwen met de woorden van psalm 65: U komt de lof toe! en: Ontzagwekkend is uw antwoord, u doet recht en redt ons, God, op u hopen de einden der aarde, de verten van de zee.

Blij met het aantal mensen in de kerk te Ede, van Zeeland tot Groningen, gaf ds. van Leeuwen aan samen te willen bidden voor de Generale synode die zaterdag begint. Na het belijden van onze afhankelijkheid, de zegengroet en het zingen van psalm 63: Mijn ziel dorst naar U, o God, ging hij ons voor in gebed tot God: “Oneindig in heerlijkheid en wijsheid en tegelijk een God van mensen door Jezus Christus. Als we de bijbel open doen en het evangelie verkondigd wordt, open dan onze harten en schenk uw Heilige Geest zodat uw wil wordt gedaan. Zegen ons samenzijn en ieder die een bijzondere functie heeft, in het bijzonder ds. Niemeijer.”

Hij las twee gedeelten voor uit de Bijbel: 1 Sam. 16: 1-13 en 2 Kor. 4:16- 5:21.
Psalm 23 werd gezongen en ds. Niemeijer bediende het woord uit 2 Kor. 5: 14 a:
Wat ons drijft is de liefde van Christus.

Hij sprak samengevat o.a. het volgende: Dit is een synode waar ingrijpende zaken en vragen op de agenda staan. Binnen de kerken wordt er gespannen naar uitgekeken. Voor de één worden wegen geopend maar de ander vraagt zich af hoe we de schrift en elkaar vasthouden. Spannende tijden dringen je terug naar je diepste motieven. De motieven, de drijfveren van Paulus staan in dienst van Christus. Als Paulus geconfronteerd wordt met heftig verzet en gemene tegenstand en men hem een zielig figuur vindt, zou hij misschien de kritiek van zich af schudden als het om hem alleen ging… maar het ging om de Boodschap en om zijn Heer in wiens dienst hij stond. Daar hadden ze geen respect voor. Maar tegenover deze afbraak weet hij dat God toewerkt naar iets nieuws. Voor het oog onzichtbaar maar heel reëel. Daarom slaat Paulus diepe tonen aan. Als je in kaders denkt zoals Paulus, dan hoef je jezelf niet schoon te praten want je leeft in de wereld van God. De wereld van David en Samuël. Dan ga je niet af op wat mensen kunnen zien, ga je niet af op uiterlijk maar in wat de liefde van Christus doet! Tegenstanders van Paulus beroemen zich op hun indrukwekkende extase. Maar Paulus is gericht op de gemeente van Christus en wat Christus voor de gemeente doet; dát is het enige dat telt. Paulus wijst op het enige houvast en perspectief. De synode komt bijeen in een losgeslagen wereld waar de dood heerst. Allerlei zaken vragen de aandacht. Het is zaak dat we ons niet verliezen in bijzaken, zelfverdediging of eigen promotie. De liefde van Christus is wat ons drijven doet.

Wat beheerst je? Zijn het een paar routine opdrachten die je moet uitvoeren omdat die nou eenmaal van je verwacht worden? Christus is een levende bron die blijft stromen. Als je daaruit leeft put je moed en kan je volhouden. En het niveau ligt dieper dan de standpunten en overtuigingen. Het gaat om je hart! Laat je je leiden door gevoel, angsten, voorkeuren of door wat anderen al dan niet moeten? Of wordt je gegrepen door de liefde van Christus?!

De drive van Paulus is eveneens dat we een team zijn. Samenwerken beperkt zich niet tot medesynodeleden. Je kijkt naar vragen die jezelf niet zou stellen of bedenken. Je kijkt over schuttingen naar buiten, met alle heiligen, zoals de Buitenlanddagen laten zien. Het is een drive in tegenwoordige tijd. We blijven op de liefde van Christus aangewezen. De Synode brengt geen volmaaktheid, de liefde van Christus blijft nodig. Die liefde heeft Christus bewezen, hij kwam naar deze wereld om te dienen. Wij zijn dienaren, de synode ook. Ongezond eergevoel of machtzucht kan veel kapot maken. Maar als je dient, dien je God en zijn gemeente. Zo onderscheidt Paulus zich ook van zijn tegenstanders. Hij bewierookt zichzelf niet en liet zich niet uit het veld slaan. Dat maakt hem niet triest of zielig, maar herboren! Christus is opgestaan uit de dood en kreeg het echte leven en schenkt dit aan iedereen die in hem gelooft. Dan kijk je anders naar jezelf en om je heen. Hij stierf voor onze zonden en dat maakt je klein en bescheiden. Je leven is in Christus en dat is geen redenering maar realiteit. Je drive is Christus en zijn liefde. Ook bij de mensen om je heen, Christus leeft en werkt ook door hen. Daarom roep je ze op en stimuleer je hen en gaan hun vragen jou ter harte.

Wat geef je de mensen mee? Geen hel en verdoemenis maar Gods liefde. Bij velen in de wereld gaat het om eigen macht, maakbaarheid en controle. Wij leven uit het evangelie en staan door de liefde van Christus recht voor God . Dat vindt de omgeving maar raar: Je moet toch je eigen rommel opruimen en niet het heil van een ander verwachten, of het verwachten van iemand die zich vernederde? Zorg dat je gewoon een positief zelfbeeld hebt, dan heb je geen Christus en kruis nodig. Maar zonder hem zijn we nergens! Eén voor allen en allen die in Hem geloven hebben het leven. Voor ons is het beslissend of je de liefde van Christus kent, dat stempelt ons. Wat is het een diepe klacht als het gesprek wel eens moeilijk gaat in onze kring. Het gesprek van hart tot hart. Maar door de liefde van Christus kunnen we alles aan. Die liefde leert je met andere ogen kijken, door alle afbraak heen zie je God werken aan een nieuw huis, een nieuwe wereld. Dan kan je onrecht verdragen. En besluiten, die anders zijn dan je zou willen, kan je dan incasseren. Bidt dat de liefde van Christus niet kwijt raakt en een ankerpunt van ons allen zal blijken. Wat zou het mooi zijn als kerken zeggen: wat hen drijft is de liefde van Christus. Wat zou het mooi zijn als we zo de jeugd voorgaan! Amen.

Daarop klonk gezang 107, liedboek 1973 als amenlied. Na de geloofsbelijdenis, uitgesproken door ds. de Leeuw, werd gezang 147 gezongen.
ds. Niemeijer ging voor in gebed waarin dank werd uitgesproken en de zegen werd gevraagd.
De collecte die volgde, was bestemd voor de plaatselijke Voedselbank en als slotzang werd gezang 95 gezongen.

“We prijzen ons gelukkig dat we onze kerken aan U mogen toevertrouwen. Wilt u geven dat wij in oprechte christelijke liefde de Synode opdragen aan U…”